Inderdaad, zo hoor je het eens van een ander. Dave Sinardet is politicoloog aan de Universiteit Antwerpen. In De Standaard verschijnt tweewekelijks op woensdag zijn column Bruggen Bouwen. Dit keer met pertinente commentaren over de voorgestelde splitsing van de voetbalbond. Sinardet is er dus niet voor, en voert ook mij op het toneel als tegenstander. Correct.
ziehier zijn column:
VRAGEN VOOR BERT
Makkelijk is het niet, de lyrische bewoordingen overtreffen waarin de verzamelde Vlaamse politiek zich uitliet over Obama. Behalve dan voor Bert Anciaux natuurlijk. Op zijn blog, also known as 'Politiek vanuit het hart', schreeuwt hij enthousiast de hoop uit dat Obama een wereldwijde beweging inluidt 'die mensen terug verenigt in plaats van verdeelt'. Ach, hadden we hier ook maar zo'n politici, verzucht Bert. Zo kennen we hem. Geen zin vloeit uit zijn pen, of hij bevat minstens driemaal de woorden 'verbondenheid', 'samenhang' en 'sociaal weefsel'.
Tussen de talloze ontboezemingen van de Vlaamse minister is het echter vruchteloos zoeken naar sporen van zijn jarenlange kruistocht voor de splitsing van de Belgische voetbalbond. Bizar, want Anciaux zit dicht bij een doorbraak. Jaren al weigert hij de bond en aangesloten clubs te subsidiëren zolang ze niet splitsen in een Vlaamse en Franstalige vleugel. En jaren al weigert de Bond te splitsen, ondanks het beloofde manna. Maar sinds Anciaux er ook nog eens geld voor de bouw van stadions bovenopgooit weerstaan sommige clubs niet langer aan de lokroep van het geld: twee vzw's werden al opgericht, eind november valt de beslissing of die ook uitgroeien tot een aparte Vlaamse en Franstalige voetballiga.
Problematisch wordt het voor de tweetalige en multiculturele clubs in Brussel die gedwongen worden voor de Vlaamse of Franstalige kant te kiezen. Ze zijn dan ook fervent tegen de splitsing, net als de voltallige Brusselse regering met op kop minister van Sport Vanhengel.
Kijk, ik geloof graag in de oprechtheid van Anciaux' oneindige odes aan de verenigende kracht van Obama en het belang van ons sociale weefsel. Maar waarom verdeelt Anciaux dan het voetbal in plaats van het te verenigen? En ondermijnt hij tegelijk het broze sociale weefsel in Brussel? Daar moet hij dan wel ijzersterke argumenten voor hebben, denk je dan.
Hmmm, eens kijken.
Anciaux beroept zich op een Vlaams decreet dat nationaal georganiseerde sportfederaties uitsluit van Vlaamse subsidies. Tja, wie keurde dat decreet destijds mee goed? En waarom? Een decreet dat sportfederaties verplicht zich op taalbasis op te splitsen. Is dat niet het type wetgeving dat we veroordelen in de etnisch verdeelde buitenlanden waar we onze 'expertise' gaan aanbieden? Om hen dan geld en middelen te geven om multiculturele initiatieven te ondersteunen.
En zullen we die logica even doortrekken? Mag het federale niveau dan ook enkel bi-communautaire verenigingen subsidiëren? Gaan we de Vlaamse ngo-koepel financieel droogleggen tot ze zich federaal organiseert? Het land zou te klein zijn. En terecht.
Ja, maar de sport moet zich aanpassen aan de politieke structuren, zegt Anciaux dan. En ik die dacht dat de politiek sportieve projecten moest ondersteunen en niet omgekeerd. De Franstalige overheid maakte er alvast nooit een probleem van om Waalse clubs te steunen.
Zelfs de slechte Belgische prestaties op de Olympische Spelen zouden volgens Anciaux het gevolg zijn van het gebrek aan Vlaamse greep op de sport. Bizar, want laat nu uitgerekend voetbal en hockey, onze twee laatste nog nationaal georganiseerde ploegsporten, als enigen tot in Peking geraakt zijn.
Zijn alle andere argumenten op, dan blijft er nog altijd één over: het grijsgedraaide goed bestuur. Ach, goed bestuur, moet het geen gebrek aan ideologie verhullen, dan wel precies de aanwezigheid ervan. Zoals in dit verhaal, waar die ideologie - bij uitputting van elk denkbaar rationeel argument - simpelweg nationalisme is. In onze contreien: al wat Belgisch is, moet Vlaams worden. De Brusselse realiteit mag er dan nog zo anders uitzien, Bert Anciaux moet en zal ze inpassen in zijn model van een bi-communautair België. Al gaat hij lijnrecht in tegen de filosofie die van zijn blog afdruipt.
Dat is zijn goed recht, net als dat van Vlaams Belang en N-VA. Allemaal democratisch verkozen. Maar wat denkt de rest? Is de Vlaamse splitsingslogica zo common sense dat niémand zich nog vragen bij stelt bij Anciaux' schizofrenie? Moeten we dan verwonderd zijn over het in zichzelf gekeerd imago van Vlaanderen, dat we allemaal bestrijden? Is dit niet minstens een debat waard? De inzet is simpel: verplichten we sportclubs die daar niet om vragen zich op taalbasis te organiseren? En dwingen we zo Brusselse ploegen en spelers ook in dat model? Moet sport taal- en andere grenzen overstijgen of versterken? Dient sport ter ondersteuning van een bepaald politiek project? Moeten we bruggen bouwen of afbreken?
Mij lijken die vragen minstens even maatschappelijk relevant dan de druk besproken fotocollages van ons politiekorps of de geschonden privacy van Wendy Van Wanten.
Dave Sinardet is politicoloog UA. Bruggen Bouwen verschijnt tweewekelijks op woensdag
|
