Ik ben ook een realistisch man: in een gewest waar zes maanden tot één jaar verloopt vooraleer iemand de nodige vergunningen kan krijgen voor relatief eenvoudige bouw- of verbouwwerken aan een privégoed, kan u zich voorstellen welke lange administratieve weg nog af te leggen is voor de bouw van een heus stadion op een actueel stedenbouwkundig zelfs nog niet ingekleurd terrein. Te vrezen valt dat de wereldsterren, die dezer dagen het mooie weer maken op de internationale voetbalscène, al lang van hun voetbalpensioen aan het genieten zullen zijn wanneer uiteindelijk de aftrap zal kunnen worden gegeven van de openings-galamatch in onze nieuwe sporttempel.
“Het idee daarvoor is ontstaan in ... mijn badkamer. Op een ochtend was ik het zo beu om het welles-nietes spelletje in de media te moeten aanhoren tussen de verantwoordelijken van de Stad Brussel en de veiligheidsverantwoordelijken van Binnenlandse Zaken over potten verfverdunners onder een tribune of over de verhoging van de evacuatiesnelheid door een verbreding van 10 cm van de trappen in het Heizelstadion. Ik heb toen het voorstel gelanceerd om het hele stadion af te breken en er een nieuwe infrastructuur op te trekken.
We moeten er toch geen doekjes om winden: topspektakels en concerten geraken amper nog in Brussel, omdat de organisatoren geen plek vinden waar zij 50.000 à 60.000 toeschouwers in comfortabele omstandigheden kunnen ontvangen. Topmatchen, zoals ChampionsLeague of UEFA-cup finales gaan al jaren aan ons land voorbij omdat geen enkel stadion nog aan de Europese of internationale standaarden beantwoordt.
Daar komt dan nog eens bij dat onze Brusselse voetbaltrots (RSCAnderlecht) op zoek is naar een nieuwe infrastructuur. De 25.000 zitjes zijn bij elke thuismatch bezet en bij internationale matchen is er plaats te kort. Het Constant Van Den Stock stadion is geconcipieerd in een periode waar gevreesd werd dat rechtstreekse uitzendingen op TV minder toeschouwers naar het stadion zou lokken. Het tegendeel is gebleken.
Mijn stelling is altijd geweest: laten we stoppen met het incidentalisme, de renovaties met de lege portemonnee, een likje verf hier en nieuw stoeltje daar en ineens opteren voor een gloednieuwe, aan de actuele behoeften beantwoordende infrastructuur zoals die trouwens als paddestoelen uit de grond schieten in de ons omringende landen. De voorbeelden in onze buurlanden versterken alleen de keuze in het Brussels Gewest voor de terreinen van Schaarbeek-Vorming, aan de rand van de stad dus, waar, naast het stadion, alle opties nog open zijn voor voldoende parking, aangepast openbaar vervoer, ontsluiting van en naar de Ring en de autosnelwegen, ... .
Ik zie u denken: “was Vanhengel niet de man die met hand en tand als nieuwe locatie de Heizel verdedigde?” Inderdaad. De Heizel is geconcipieerd om massa's volk te lokken, de metro stopt vlakbij, de verkeersaders zijn ideaal en er is veel parkeergelegenheid. MAAR, de druk op de buurt zou ondraaglijk worden, zeker nu de Regering ook de optie heeft genomen om een nieuwe congreszaal voor 5.000 personen, een mega-shoppingcenter en een polyvalente zaal voor 15.000 toeschouwers op de Heizelvlakte neer te zetten. Bovendien, laten we eerlijk zijn, atletiek en voetbal in één stadion zijn niet te verzoenen. Bij mijn bezoek aan het Stade de France, waar men beide heeft proberen te combineren, was de eerste tip van het management aldaar om zeker deze fout bij ons niet te maken. Mijn voorstel is om het Koning Boudewijnstadion te behouden voor atletiek, rugby, concerten, ... maar dan wel om in gezamenlijk beheer en complementariteit met de gloednieuwe infrastructuur op Schaarbeek-Vorming te functioneren, naar het voorbeeld van het Olympisch stadion en de Arena, Nou Camp en de Allianzarena in respectievelijk Amsterdam, Barcelona en Munchen.
Tussen mijn ergernis die ochtend in mijn badkamer en de optie van de Brusselse Regering voor Schaarbeek-Vorming zijn bijna twee jaar verlopen. Twee jaar om een weliswaar belangrijke maar toch, over het hele proces gezien, bescheiden stap te zetten. Dames en heren, dit was geen verloren tijd. Waar twee jaar geleden mijn idee in politieke milieus alleen op scepsis en ongeloof werd onthaald, bewijst de beslissing van de Regering dat de neuzen van de politieke families in dezelfde richting wijzen. Ene Yves uit Ieper zal u onderhand kunnen uitleggen hoe belangrijk dit gegeven wel is.
Een niet te onderschatten neveneffect van mijn démarche is dat het idee van een nieuw multifunctioneel stadion nu ook leeft “onder de mensen”. Met andere woorden, voor het idee is er niet alleen een politiek maar ook een maatschappelijk draagvlak. Het komt er nu op aan om door te stomen. De ultieme uitdaging is uiteraard de openingsmatch van het Wereld- voetbalkampioenschap in 2018; de toestand van het Koning Boudewijnstadion legt ons een ritme op waarbij een landing moet mogelijk zijn rond 2013.
De timing is ambitieus, niet in het minst omdat een brede consensus moet worden gevonden tussen vele partners die op één of andere manier gelinkt zijn aan Schaarbeek-Vorming. Wie Schaarbeek-Vorming zegt, zegt ook de Federale overheid en de NMBS, de eigenaar van de gronden. Wie ontsluiting zegt, zegt het Vlaams Gewest (langs wiens grondgebied de ontsluiting via de E19 en de ring zal moeten verlopen). Wie stedenbouw zegt, zegt de Stad Brussel (binnen wiens grenzen deze gronden liggen).
De Brusselse Regering blijft alvast niet bij de pakken zitten en zal weldra de opdracht uitschrijven om een richtschema voor Schaarbeek-Vorming uit te werken, een eerste stap in het administratief proces om stedenbouwkundig dit immense terrein een bestemming te geven.
Ook de private sector laat zich ondertussen niet onbetuigd, getuige daarvan zijn de diverse studies en simulaties die ik ondertussen verzameld heb over de ontwikkeling van deze zone. De reden waarom ik ook geloof in de slaagkans van dit project, is dat de wil er is om dit project te realiseren door een nauwe samenwerking tussen de betrokken overheden en de private sector. Pas in deze optiek zal men een maximale meerwaarde op financieel, maatschappelijk en operationeel vlak kunnen genereren. Laat dat nu net de gangbare omschrijving zijn van ... Private-Publieke samenwerking.
