|
De keuze die de Vlaamse kiezer zondag zal maken, is verre van vrijblijvend, zegt THOMAS LEYSEN. Ofwel stemt hij voor een van de partijen die het separatisme als einddoel nastreven. Ofwel kiest hij voor partijen die de splitsing van het land ook op termijn expliciet afwijzen maar wel hervormingen willen.
De weg naar de onafhankelijkheid kan niet anders dan chaotisch verlopen. Een fluwelen scheiding behoort gewoon niet tot de mogelijkheden
Het is een belangrijke verworvenheid van het democratisch model dat fundamentele keuzes in een land aan de kiezer worden voorgelegd. Wat mij echter persoonlijk verontrust, is dat het in Vlaanderen voor de kiezer in grote mate verborgen blijft dat de keuze tussen de partijen uiteindelijk over een fundamentele vraag gaat: separatisme of hervormingen binnen een federaal kader? Door de heersende sfeer van politieke correctheid wordt dit debat niet meer op zuivere wijze gevoerd.
Maar eerst wil ik mijn uitgangspunten duidelijk maken. Ik ben voor een efficiëntere staatsstructuur, maar tegen een proces dat leidt naar de onafhankelijkheid van Vlaanderen, en dit om twee redenen.
Maskers af, aub
Ten eerste, omdat de weg naar de onafhankelijkheid niet anders dan chaotisch kan verlopen en gepaard zal gaan met aanhoudende conflicten. Een fluwelen scheiding behoort gewoon niet tot de mogelijkheden. Door de geografische en sociologische realiteiten, door de economische verwevenheid van Vlaanderen met Brussel (waar dagelijks 300.000 Vlamingen werken) en door de samen opgebouwde zware staatschuld is dit simpelweg niet realistisch. Het zou dus een langdurig proces worden, waarbij irrationaliteit en emoties aan beide kanten snel de bovenhand zouden halen. Het is een proces waarbij Vlaanderen zowel welvaart als aanzien zal verliezen.
Ten tweede, omdat die onafhankelijkheid voor Vlaanderen onherroepelijk het verlies van Brussel zal betekenen. Diegenen die beweren dat Brussel zich in laatste instantie toch 'om den brode' bij Vlaanderen zal aansluiten, geloven wellicht ook nog in Sinterklaas.
Ik geloof niet dat men halfzwanger kan zijn. Ofwel gaat men voor een verdere staatshervorming via constructieve onderhandelingen, ofwel stelt men eisen en daden die elk compromis onmogelijk maken. Dan heeft men de bedoeling het systeem totaal te laten verrotten en uiteindelijk een scheiding (hoe chaotisch ook) onvermijdelijk te maken. De Vlaming heeft de 'flou artistique' nu wel gehad. De maskers mogen aan de haak.
Ik schrijf dit stuk dan ook niet als VBO-voorzitter of als voorzitter van Umicore. Ik schrijf dit gewoon als een bezorgde Vlaming die niet van plan is om binnen enkele jaren, als het te laat is, aan zijn kinderen te vertellen dat we het niet hadden zien aankomen.
Vlaamse politieke correctheid
Eigen aan politieke correctheid is dat zij onafhankelijk denken uitschakelt en dat men bepaalde zaken niet meer in twijfel kan trekken zonder als 'achtergebleven' (en in casu als 'slechte Vlaming') te worden bestempeld. Nochtans wil ik er mij aan wagen om er een reeks gemeenplaatsen even kritisch te overlopen.
'Op federaal niveau werkt er niets meer'
Ik ben verre van enthousiast over alles wat de vorige federale regering gedaan heeft, laat dat duidelijk zijn. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat België de economische en financiële crisis beter is doorgekomen dan het gemiddelde van de EU: er is minder werkloosheid, er is minder lopend deficit dan in de gehele eurozone. Dat is mee het gevolg van de anti-crisismaatregelen die de regering nam. Ook heeft de regering in bijzonder moeilijke omstandigheden de redding van de banken aangepakt en dit op een kordate wijze die de belastingsbetaler uiteindelijk geen euro zal kosten, maar wellicht zelfs winst zal opleveren. We zijn dat allemaal wat snel vergeten.
'In Vlaanderen tonen we wat goed bestuur is'
Ondanks de vele goede beleidsbeslissingen die de afgelopen jaren in Vlaanderen werden genomen, verdient ook deze uitspraak meer dan een kanttekening. Vooreerst is er de regelneverij waarin Vlaanderen spijtig genoeg nog steeds een koploper is. Het dossier van de mobiliteit rond Antwerpen is ook een schrijnend voorbeeld. 'Maar we hebben tenminste beslist', hoort men wel eens. Juist, maar wat voor een draak van een beslissing is het geworden! Een tunnel om één partij te plezieren, een tracé om de andere partij haar gezicht te laten redden en daarbovenop een slordige 1,5 miljard euro extra om de vis te verdrinken. Geen kat die weet hoe dit ooit allemaal gefinancierd moet worden, behalve dan dat het buiten de begroting moet. Wafelijzerpolitiek én struisvogelpolitiek tegelijkertijd!
'Dit land wordt tegen de wil van Vlaanderen in gedomineerd door de linkerzijde'
De PS heeft ontegensprekelijk veel gewicht gehad in de voorbije federale regering - misschien zelfs té veel in vergelijking met de verkiezingsuitslag van 2007. Men vergeet hierbij echter te vermelden dat men bijna een rooms-blauwe federale regering had gevormd. De PS is er slechts op het allerlaatste moment bijgekomen, omdat sommige partijen eisten dat er een tweederdemeerderheid zou komen - anders waren ze niet bereid in een regering te stappen. Uit dezelfde hoek hoort men nu verklaren dat alles wat verkeerd loopt, de fout van de PS is.
Ook op Vlaams niveau zijn er rare gedachtesprongen gemaakt. De N-VA heeft er, ondanks het feit dat die partij zich graag profileert als de verdediger van het sociologisch rechtse Vlaanderen, expliciet mee ingestemd dat de SP.A en niet de Open VLD als derde coalitiepartner is toegetreden tot de Vlaamse regering.
'Meer autonomie betekent automatisch een veel ondernemingsvriendelijker beleid'
Deze stelling is ook niet gespeend van enige naïviteit. Zo zouden de vakbonden in de Antwerpse petrochemie plots hun looneisen (steevast de hoogste van het land) milderen als zij in Vlaams verband zouden onderhandelen. Helemaal aandoenlijk is het als ik ondernemers hoor dromen van een geregionaliseerde Vlaamse vennootschapsbelasting, die we dan snel naar 20 procent zouden brengen. Als ik hen dan voorreken dat dit voor de Vlaamse begroting een aderlating van meer dan 2 miljard euro zou betekenen en vervolgens vraag hoe men dat dan wel zou compenseren, wordt er meestal snel van onderwerp gewisseld.
'Echte Vlaamse politici zijn rechtlijnig en dus geloofwaardig'
Door media en andere opiniemakers wordt een beperkt aantal Vlaamse toppolitici momenteel als bijzonder rechtlijnig gepositioneerd, terwijl hun federale collega's die de voorbije jaren aan het bewind waren in één adem als afvalligen van de goede zaak worden bestempeld. Wordt het geen tijd om de maskers te doen afvallen? Deze Vlaamse toppolitici kozen in 2009 'onherroepelijk' voor het Vlaamse niveau, maar kandideren nu toch weer federaal (en ze komen er met een 'à la guerre comme à la guerre' ook fluitend mee weg). Anderen beloofden fabuleuze werkgelegenheidscijfers om enkele uren later te zeggen dat het niet de cijfers waren die telden maar wel de richting. Er zijn er die zeggen alleen te geloven in het Europese en het Vlaamse niveau, maar weigeren te zeggen hoe de splitsing in de praktijk moet verlopen. Ze beweren dat België geen democratie is, terwijl ze tegelijkertijd een federale kieskring afblokken. Van geloofwaardigheid en rechtlijnigheid gesproken.
Voorbij de oneliners
Wijzen op de contradicties, de lacunes en de gevolgen van het separatistische gedachtegoed, betekent niet dat men vindt dat België vandaag perfect functioneert. Integendeel, er valt heel wat aan te merken op de werking van onze diverse overheden.
Wij hebben om te beginnen een log overheidsapparaat. In de laatste tien jaren zijn er 60.000 ambtenaren bijgekomen, waarvan nota bene 50.000 bij de gewesten en de gemeenten. Wij hebben het nagelaten de fundamentele hervormingen die nodig zijn (de arbeidsmarkt, de pensioenen, de sanering van de overheidsfinanciën) pro-actief aan te pakken. Indien we willen vermijden dat we die hervormingen binnen enkele jaren onder druk van de financiële markten en de internationale instanties brutaal zullen moeten doorvoeren, moet de volgende regering er snel werk van maken. Daarvoor moet zij ook de communautaire hypotheek lichten.
In de volgende communautaire ronde moet een nieuwe financieringswet centraal staan. Die zal de gewesten moeten responsabiliseren, die zal hen moeten belonen voor een goed economisch beleid en moeten straffen bij een minder goed beleid. Die wet zal er ook voor moeten zorgen dat het federale niveau niet langer alleen de lasten van de vergrijzing betaalt, terwijl de gewesten en gemeenschappen een automatische stijging van hun dotaties in de schoot geworpen krijgen. Dit is een zeer technisch thema, dat zich niet leent tot oneliners, maar dat wel de essentie uitmaakt van wat er in dit land moet veranderen.
Ook over het arbeidsmarktbeleid zal moeten gesproken worden. Maar moge men ons behoeden voor een verdere toename van de complexiteit voor de ondernemingen, door nog verdere regionalisering van de regelgeving, op een moment dat Europa er alles aan doet om de interne markt nieuw leven in te blazen. Ook BHV zal ten slotte moeten opgelost worden, waarbij de voorstellen van Jean-Luc Dehaene wellicht opnieuw het uitgangspunt zullen moeten zijn.
Cruciale verkiezing
Zelden is de stem van de kiezer zo belangrijk geweest. Vlaanderen heeft een echte keuze. Het kan het streven naar separatisme nu een belangrijke, misschien zelfs onomkeerbare duw in de rug geven. Dat zal sommigen kortstondig een goed gevoel geven, maar ik ben ervan overtuigd dat het ons later zuur zal opbreken.
Vlaanderen kan er echter ook voor kiezen om ons staatsbestel op een doordachte wijze te hervormen. Indien het die keuze maakt, dan zal het aan de Franstaligen en hun verkozenen zijn om die trein niet te laten passeren. Meer nog, het is hun verdomde plicht deze kans niet te laten voorbij gaan. Anders blijven er overal alleen maar verliezers over.
THOMAS LEYSEN
© 2010 Corelio
|
