|
Guy Vanhengel is in alle opzichten een atypisch politicus.
Zijn parcours: hij heeft alle politieke watertjes doorzwommen. Hij is als liberaal op de onderste trede van de politieke ladder begonnen – als raadslid van het OCMW van Evere in de oppositie (1983 - 1989) - en is opgeklommen tot de post van minister in 2000. Hij is ook de enige politicus die al in de drie regeringen heeft gezeteld: de Brusselse ( 2000-2009), de Vlaamse (2002-2003) en de federale regering als vice-premier (2009- ).
Zijn achtergrond: hij is geen economist of jurist zoals de meeste collega’s, maar is onderwijzer van opleiding. Hij is dus een self-made man, die jarenlang een harde politieke leerschool heeft doorlopen als woordvoerder van Annemie Neyts (1982-84) en Guy Verhofstadt (1984-1995). Zijn pedagogische opleiding komt hem zeer goed van pas, want hij staat erom bekend het ingewikkelde politieke kluwen op een eenvoudige manier uit te leggen.
Zijn aanpak: Pragmatisch. Zo ziet hij er bvb geen graten in om collega’s van andere partijen met raad en daad bij te staan binnen zijn vakdomein (vroeger de pers, nu begroting). Werkpaard. En dat al van jongs af aan. Tijdens zijn studies kluste hij in de week bij als correspondent voor het Laatste Nieuws en als interviewer voor Radio Contact. Tijdens het weekend werkte hij als garçon op feestjes. Nu gaat hij nog steeds naar recepties, maar dan om te speechen.
Zijn openheid: hij neemt geen blad voor de mond als het erop aankomt zijn politieke standpunt te verdedigen. Ook heeft hij altijd heel open gecommuniceerd over zijn burn-out. Tot dan toe was het not done voor een politicus om de eigen zwakke momenten naar buiten te brengen.
Tot slot categoriseert hij zichzelf als een sociale liberaal. Drie voorbeelden. Gedurende de tien jaar dat hij bevoegd was voor onderwijs in Brussel, gaf hij voorrang aan investeringen in achterbuurten, om de kinderen uit minder gegoede gezinnen het signaal te geven dat ze er wel degelijk toe doen. Als minister van Begroting en Financiën centraliseerde hij het schuldenbeheer van de Brusselse instellingen, want “als iedereen op eigen houtje geld belegt of leent, dan profiteren alleen de banken daarvan”. Als vice-premier en minister van begroting in de federale regering ijverde hij eveneens voor het terugdringen van de schulden, “dat is niet goed voor de banken, maar wel voor de komende generaties en voor de betaling van de pensioenen”.
Het is niet voor niets dat Vanhengel in Brussel een liberale afdeling uit de grond heeft gestampt, die in 1995 slechts 2 liberale parlementsleden telde en in 2010 al 9 politieke mandatarissen leverde (Vlaams, Brussel en Europees parlement). En wat hem ook atypisch maakt, is dat hij bij de laatste verkiezingen van 2009 in Brussel, tegen de trend in, vooruitgang boekte. Kortom, Vanhengel is atypisch, maar a man for all seasons (Thomas More).
|
