|
 Verschillende media maakten een opname van het politieke leven van Verhofstadt, op het moment dat hij het premierschap doorgeeft aan Yves Leterme. Ook Guy Vanhengel kwam aan het woord over zijn voormalig meester.
Uittreksels uit het artikel in De Standaard van 15/03/08, 'afscheid van een monument'
Da joenk
 'Ik begon op een absoluut dieptepunt in Verhofstadts carrière voor hem te werken', vertelt de Brussels minister van Begroting, Guy Vanhengel . 'De PVV was bij de Europese verkiezingen van 1984 van 21 op 14 procent teruggevallen. Verhofstadt had zijn eerste klop gekregen. Op enkele trouwe bondgenoten na stoof de jonge bende rond hem uiteen. Verhofstadt kan dan zeer somber zijn. Dan keert hij zich even in zichzelf, om daarna met des te meer gedrevenheid terug te keren. Reculer pour mieux sauter , zeggen de Franstaligen.'
Een jaar later ziet Vanhengel hoe Verhofstadt zich voor de federale verkiezingen ontpopt tot 'het grootste campagnebeest van de Belgische politiek. Hij slaat geen huisbel over, met een gedrevenheid die hij van Willy De Clercq heeft geleerd. Dankzij zijn goede persoonlijke score kan Verhofstadt zich handhaven als partijvoorzitter en wordt hij minister van Begroting in de regering-Martens VI. Eindelijk kon Verhofstadt in de praktijk brengen wat hij al zo lang wilde, een sanering van de overheidsfinanciën. De staat leefde boven zijn stand en moest de tering naar de nering zetten, vond hij. Dus maakte hij 200 fiches met 200 besparingen ter waarde van 200 miljard frank. Collega-ministers die om extra geld kwamen vragen, kregen systematisch nul op het rekest. Verhofstadt was de eerste die voor een knik zorgde in de ontsporing van de overheidsfinanciën, maar hij deed dat met zoveel branie dat de christelijke arbeidersbeweging "da joenk" weg wilde. Voeren was het excuus om de regering te doen vallen, Verhofstadt de echte reden.'
'Toch heerste er toen een grote affiniteit tussen Verhofstadt en de eerste minister. Martens vond het ongelooflijk hoe Verhofstadt te werk ging om de overheidsfinanciën onder controle te krijgen. Verhofstadt respecteerde Martens omdat hij hem daarbij beschermde. Vandaar dat het verraad van Martens, die een nieuwe regering vormde met de socialisten, zo hard aankwam bij Verhofstadt. En dat des te meer toen bleek dat de val van de regering was afgesproken in Poupehan. Hij zal er een lange, diepe aversie voor het middenveld aan overhouden, en als alternatief de burger naar voren schuiven.'
Vanhengel maakt vervolgens van op de eerste rij mee hoe Verhofstadt telkens weer met nieuwe projecten inbeukt op de macht van de CVP. 'Eerst met een schaduwkabinet. Toen dat niet lukte, met een nieuwe greep naar het voorzitterschap van de PVV, ten koste van Annemie Neyts. Voor mij persoonlijk was dat een vervelende periode, want Annemie Neyts had me de politiek ingeloodst. Toch vond ik Verhofstadt in die hele club de meest outstanding kandidaat voor het voorzitterschap. Hij wilde niet per se Annemie weg, hij wilde wel zelf op de plaats zitten waar hij kon bereiken wat met zijn schaduwkabinet niet lukte. Ik heb hem daarbij gesteund, omdat Verhofstadt nooit de macht om de macht wilde, maar als instrument om zijn ideeën waar te maken.'
Als Verhofstadt er in 1991 weer niet in slaagt de macht van de CVP te breken, zit hij in zak en as, vertelt Vanhengel. 'Hij ging zeer terneergeslagen naar het paleis om zijn formatieopdracht terug te geven. Maar toen hij van de koning terugkwam, was alle somberheid weg. Koning Boudewijn had hem gezegd dat zijn kans nog wel zou komen. Voor Verhofstadt was die aanmoediging voldoende om er weer met volle kracht tegenaan te gaan. Reculer pour mieux sauter , zoals ik al zei. Hij besliste toen om de PVV zo groot maken dat de partij niet langer de speelbal van de christendemocraten zou zijn. Met nieuwe mensen, een nieuwe vlag en een nieuwe beginselverklaring, daarmee zou hij het Vlaamse politieke landschap dooreenschudden. Verhofstadt heeft toen op een donderdagavond een hele politieke partij simpelweg opgeheven om de zondag met een compleet nieuwe op de proppen te komen: de VLD.'
Voor hij zelf in de Brusselse politiek stapte, werkte Vanhengel twaalf jaar voor Verhofstadt en de VLD, in een verschroeiend ritme. '24 uur per dag, 365 dagen per jaar. Verhofstadt omringt zich met een aantal mensen, niet te veel, op wie hij blindelings kan vertrouwen en van wie hij hoopt dat ze alles doen. Hij heeft er zo een heel aantal opgebrand, want hij verwacht een ongelimiteerde toewijding, werklust en creativiteit op alle terreinen. Zie maar dat je het oplost, zegt hij dan. Voor een schouderklop hoef je het niet te doen, want Verhofstadt heeft geen tijd om waardering uit te drukken. Hij wil altijd vooruit. Schouderklopjes geven is achteruitkijken. Maar voor wie gebeten is door het politieke virus, is hij de man die zaken in beweging brengt. Voldoening haal je uit het besef dat je mee stenen verlegt in het water.'
(ls)
|
